ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਰਮਾ ਘੁੰਮੇ , ਅਗਨ ਕੁੰਡ ਦੇ ਫੇਰੇ ,

ਮੇਰਾ ਸ਼ਹੁ ਵਲ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ
*

ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਰਮਾ ਘੁੰਮੇ , ਅਗਨ ਕੁੰਡ ਦੇ ਫੇਰੇ ,

ਲੱਗੀ ਲੜ “ ਸਮੇਂ ” ਦੇ ਜਿੰਦੂ , ਕਾਰਜ “ ਸ਼ਹੁ ” ਰਚਾਇਆ !

ਦੇਸ਼ ਮਾਹੀ ਦਾ ਚਰਖਾ ਰੰਗਲਾ , ਮੈਂ ਪਈ ਪੂਣੀਆਂ ਕੱਤਾਂ ,

ਜਿੰਦ ਮੇਰੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲੋਟਾ, ਲਾਹ ਖਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ !

ਖੌਰੇ ਕੌਣ ਸੀ ਦੇ ਗਿਆ ਪੌਂਖਾ , ਮੇਰੇ ਤੱਕਲੇ ਸੌ ਵਲ ਖਾਧੇ ,

ਢਿੱਲੀ ਹੋ , ਹੋ , ਮਾਲ੍ਹ ਭਰੜਾਈ , ਦਮਕੜੇ ਸਾਹ ਨਾ ਸਾਧੇ!

ਵਿੱਚ ਹਵਾਵਾਂ ,  ਕੌੜਾਂ ਭਰੀਆਂ ,  ਅੱਖੀਂ  ਪੈਣ ਤ੍ਰਾਟਾਂ ,

ਘੋਲੀਆਂ ਕਿਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰਾਂ, ਜਿੰਦ ਪਈ ਮਰਦੀ ਜਾਵੇ !

ਬੱਦਲ ਗੱਜੇ   , ਝੱਖੜ ਝੁੱਲੇ   ,  ਮੇਰਾ ਮਾਹੀ ਦੂਰ ਦੁਰੇਡੇ ,

ਤੰਦਾਂ ਪਾਵਾਂ , ਹੌਕੇ ਖਾਵਾਂ , ਨੀ ਮੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਕਦ ਘਰ ਆਵੇ !

ਸਮੇਂ ਦਾ ਤਾਣਾ , ਬੁਣਦੇ ਜਾਣਾ , ਇਸ ਖੱਡੀ ਤੇ ਫੁਲਕਾਰੀ ,

ਚੱਲਿਆ ਸਾਲ ,  ਜੁਲਾਹੇ ਵਾਂਗੂ  , ਦੇ ਕੇ  ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ !

ਵੇ ... ਜੇ ਚੱਲਿਓਂ  ਤੂੰ ...  “ ਸ਼ਹੁ ” ਦੇ ਵੱਲੇ ...ਉਸ ਨੂੰ ਆਖ ਸੁਣਾਈਂ ,
ਖਲਕਤ ਰੋਈ  ... ਜਰ ਨਾ ਹੋਈ  ...ਹੁਣ ਅੱਗੋਂ  ...  ਸੁੱਖ ਵਰਤਾਈਂ   !

ਨਵੀਂ  ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਪਈ ਉਡੀਕੇ , ਗੜਵੇ  ਸੁੱਚੜਾ ਪਾਣੀ ,

ਸਰਦਲ ਉੱਤੇ ਜਿੰਦ ਖਲੋਤੀ , ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਵਣ  ਤਾਈਂ  ...!

ਨੱਚੇ ਖਲਕਤ , ਪਾਵੇ ਭੰਗੜੇ , ਫਿਰ ਗਿਧ੍ਹਿਆਂ ਪੈਣ  ਧਮਾਲਾਂ ,

ਡਾਹ ਚਰਖਾ ਜਿੰਦ ਪੂਣੀ ਕੱਤੇ , ਵਿੱਚ ਤਰਿੰਜਣ  ਚਾਈਂ  ਚਾਈਂ !

*

ਜਸਮੇਰ ਸਿੰਘ ਲਾਲ
29/12/2014